گفتگویی با كارگردان مستند؛ وقتی کیت وینسلت راوی کشتار کودکان غزه شد به گزارش بی بدیل دات کام مایکل وینترباتم کارگردان بریتانیایی با همراهی یک فیلمساز فلسطینی و کیت وینسلت تلاش دارد تا با مستند خود یاد و خاطر کودکان قربانی بمباران در غزه را زنده نگه دارد. به گزارش بی بدیل دات کام به نقل از هالیوود ریپورتر، فعلا جنگ اوکراین توجه جهان را به خود جلب کرده، اما حداقل بخشی از این توجه جهانی یک سال پیشتر معطوف به ۱۱ روز مرگ و نابودی در غزه بود. از ۲۰۰ فلسطینی که طی بمباران رژیم صهیونیستی در مناطق اشغالی بین روزهای دهم تا بیست ویکم ماه مه جان خویش را از دست دادند، ۶۰ نفر کودک بودند. یکی از افرادی که آن موقع داشت این کشتار را تماشا می کرد، مایکل وینترباتم نویسنده و کارگردان بریتانیایی بود که تصمیم گرفت با یک کارگردان فلسطینی به نام محمد صواف همراه شود تا فیلمی به نام «یازده روز در ماه مه» را بسازد. این فیلم چهارشنبه یک نمایش ویژه خیریه در لندن داشت. کیت وینسلت بازیگر شناخته شده هالیوودی مسئولیت روایت این مستند عمیقاً احساسی و شجاعانه را بر عهده گرفته که می خواهد جنبه انسانی این آمارهای مرگبار را به تصویر بکشد و با مادران، پدران، خواهران و برادران کودکانی مصاحبه می کند که جان شان را از دست داده اند. آنها از اشتیاق ها و آرزوهای شان قبل از فرود بمب ها روی خانواده های شان می گویند. وینترباتم در مصاحبه ای با هالیوود ریپورتر در مراسم پیش نمایش فیلم توضیح داد که چرا تلاش کرد به جای ساختن «فیلمی عصبانی» روی جنبه مثبت خاطرات باقی مانده از کودکان تمرکز کند و چرا امیدوار است بتواند مردم را متقاعد به پیدا کردن چاره کند. * جرقه ای که سبب شد شما «یازده روز در ماه مه» را بسازید چه بود؟ به نظرم برای بیشتر افرادی که سال قبل اخبار را تماشا می کردند آن تصاویر خیلی شوکه کننده بود و به نظرم پوشش آن توجه خیلی ها را جلب کرد. اما ما قبلاً پروژه هایی در رابطه با اخبار انجام داده ایم و همیشه این حس را دارد که امکان دارد یک لحظه خبر باشد و بعد ناپدید شود. ازاین رو به نظر می آید کار خوبی باشد که تلاش نماییم راهی برای نگه داشتن آن کودکان در خاطرات مان انجام دهیم. با فاصله کمی بعد از آخر بمباران ها با یونیسف و آکس فم صحبت کردیم و هر دوی شان خیلی کمک و تشویق کردند. بعد با چند فیلمساز و شرکت تهیه فیلم در غزه صحبت کردیم. بعد کارمان با محمد را شروع کردیم و از آنجا به بعد واقعاً محمد بود که کارها را از آن سمت انجام داد، با خانواده ها صحبت کرد و پرسید که می خواهند بخشی از فیلم باشند یا نه. به نظرم برای همه فقط هدف این بود که فیلمی ساده بسازیم تا همیشه در خاطر داشته باشیم چه اتفاقی افتاد. * مشخص است که وارد و خارج شدن از غزه عملاً غیر ممکن به نظر می آید، ازاین رو تصور می کنم شما خودتان آنجا نرفتید؟ در ابتدا یونیسف داشت در مورد احتمال وارد کردن ما به غزه صحبت می کرد اما در نهایت تا حدی این کار طول کشید که نرفتیم. ازاین رو نه، خودم نرفتم و وانمود هم نمی کنم که متخصص امور غزه هستم. * غزه طی سال ها حملات و اشغال ها و بمباران های زیادی دیده است. این درگیری خاص چه چیزی داشت که سبب شد شما بخواهید کاری انجام دهید؟ به نظرم همین که این اتفاق قبلاً هم افتاده خودش انگیزه بود. حس می کردم اگر مردم به یاد بیاورند یا تصور کنند که در غزه بودن و بمباران شدن چه حسی دارد (البته یا این که آدم در اوکراین یا در یمن باشد و بمباران شود، چون هر جا باشید تجربه اش یکسان است)، این سبب خواهد شد احتمال به وقوع پیوستن آن کمتر باشد. این که این اتفاق بارها در غزه افتاده وحشتناک است. قبلاً اتفاق افتاده و ایده آلش این است که دیگر هیچگاه اتفاق نیفتد، ازاین رو به نظرم تلاش این فیلم به یاد آوردن به منظور پیشگیری از باردیگر اتفاق افتادن است. * تدوین کردن این فیلم حتما ناراحت کننده بوده. توانستید احساسات تان را کنار بگذارید؟ مسلماً، مساله خیلی ناراحت کننده ای است، ازاین رو تدوین آن خیلی سخت بود. اما به نظرم از همان ابتدا، هدف اصلی آن در یاد نگه داشتن کودکان بود و این که رویاها و آرزوهای آنها چه بود و چطور می توانیم روی خاطرات مثبت آنها تمرکز نماییم. ازاین رو این بخش وجود دارد که درباره خانواده هایی است که فرزندان شان را دوست دارند و مسلماً در عین حال این به شدت ناراحت کننده است، اما یک جنبه مثبت هم دارد. اما از دست دادن یک فرزند باید بدترین چیزی باشد که آدم می تواند تصور کند. ازاین رو پاسخ کوتاه این است که بله، خیلی کار سختی بود. * در تریلر و توصیف فیلم، کلمه «اسرائیل» به هیچ وجه دیده می شود و به نظرم در فیلم هم چند بار بیشتر شنیده نمی گردد. حس کردم این کار عمدی بود. دلیل نام نبردن از این که چه کسی بمب ها را انداخت چه بود؟ این فیلم از نقطه نظر مردم غزه ساخته شده. ایده آغازین ما این بود که روی خانواده هایی تمرکز نماییم که کودکان شان را از دست داده اند و آن کودکان را به یاد بیاوریم و به خاطر بیاوریم که چطور زندگی خانواده ها دیگر مثل قبل نخواهد شد. مادر من هم اولین فرزندش را از دست داد و به نظرم هر جوری که این اتفاق بیفتد همان فقدان و همان تجربه است. مسلماً این درباره غزه است، اما این تجربه در اوکراین و یمن هم یکسان می بود. زمانی که داشتیم عراق را بمباران می کردیم هم همین می شد. زمانی که داشتیم لیبی را بمباران می کردیم هم همین می شد. تلاش داشتم تمرکز را روی این که مقصر کیست قرار ندهم و تمرکز روی خود کودکان باشند تا این فیلمی عصبانی نباشد. * چطور کیت وینسلت برای روایت انتخاب شد؟ من مدت ها پیش با کیت کار کرده بودم و فقط ازش خواستم. بعنوان فردی با اخلاق، فکر کردیم او عالی خواهد بود. و خوشبختانه او جواب مثبت داد. * بسیاری از چهره های شناخته شده و سلبریتی ها بعضی مواقع بعد از صحبت کردن در مورد اسرائیل و فلسطین مورد انتقاد شدید قرار گرفته اند و بنابراین از این کار طفره می روند. به نظرتان این یک نگرانی بود؟ به نظرم درست می گویید. به نظرم فلسطین حوزه سختی است که مردم بخواهند درباره اش صحبت کنند. باید از کیت بپرسید که خودش از این منظر درباره آن فکر می کرد یا نه. اما به هر حال این فیلمی نه درباره اسرائیل بلکه درباره خانواده های غزه است و تلاش دارد روی عشق و فقدان آنها تمرکز کند. صحبت کردن در این مورد به هر صورت سخت هست، اما فکر نمی کنم آدم باید از آن اجتناب کند. * وقتی سال گذشته غزه داشت بمباران می شد این حس وجود داشت که افراد بیشتری نسبت به معمول خواهان آخر آن می شوند. آیا این چیزی بود که شما هم متوجه آن شدید؟ بله، آگاه بودم که افراد بیشتری خواهان آخر آن شدند. به نظرم مسلماً صداهای عمومی بیشتری ضد آن صحبت کردند. اما از طرفی، واکنشی که به بمباران غزه شکل گرفت را با بمباران اوکراین مقایسه کنید، واکنش خیلی متفاوتی است. * امیدوار هستید دستاورد این فیلم چه چیزی باشد؟ در درجه اول امیدوارم به مردم کمک نماید به یاد بیاورند سال گذشته چه اتفاقی افتاد. و به نظرم این تلاش دارد فیلمی از یادآوری کودکان باشد. اگر مردم بتوانند به آنها بعنوان کودکان فردی و خانواده های شان و روابطی که بین آنها وجود داشتند فکر کنند و تصور کنند که در آن موقعیت بودن چه حسی دارد، امیدوارم تشویق بشوند راهی پیدا کنند تا این اتفاق دیگر نیفتد. چون این طور نیست که این اتفاقی منفرد باشد. و این سبب می شود خیلی مهم تر باشد که به یاد داشته باشیم چه اتفاقی در گذشته افتاده تا بتوانیم جلوی وقوع باردیگر آن در آینده را بگیریم. 1401/02/16 11:47:36 5.0 / 5 790 تگهای مطلب: بازی , خانواده , فیلم , كارگردان این مطلب بی بدیل را می پسندید؟ (1) (0) X تازه ترین مطالب مرتبط بمب خنده در پذیرایی جادوی بردگیم های مدرن در عصر جدید چگونه ثبت تصویر به محبوب ترین سرگرمی قرن تبدیل شد؟ چرا تن تن هنوز زنده است؟ نظرات بینندگان در مورد این مطلب نظر شما در مورد این مطلب نام: ایمیل: نظر: سوال: = ۸ بعلاوه ۳