فیلم بازی نوروزی-۲؛ مسافری كه ساكن سرزمین آواره ها شد بی بدیل دات کام: داستان سرزمین آواره ها اثر پر از خرده پیرنگ هایی ست که مقرر است در طول یک سفر برای قهرمان ما پیش بیاید. اما قهرمان ما یک قهرمان یا پروتاگونیست کلاسیک نیست بلکه زن مسنی است. خبرگزاری مهر- گروه هنر- سیدسعید هاشم زاده: «سرزمین آواره ها» یک درام درونی است. با کنش هایی کم رنگ و واکنش هایی غیرقابل پیش بینی. در حقیقت یک درام شخصیت است تا ماجرا و حادثه و از این بعد، گویی یک فیلم هنری اروپایی است در دل آمریکا و درباره یک زن پا به سن گذاشته آمریکایی، فیلمی که یک چینی ساخته است، یک زن و کارگردان چینی و همه این ها متفاوت ترین اثر سال را پدید آورده است. چگونه می توان درامی شخصیت محور و درونی را در دل آمریکا تجربه نمود آن هم با دوربین یک کارگردان زن اهل چین؛ از شرق دور. تحلیل و نقد داستان «سرزمین آواره ها» اثر پر از خرده پیرنگ هایی ست که مقرر است در طول یک سفر برای قهرمان ما پیش بیاید. اما قهرمان ما یک قهرمان یا پروتاگونیست کلاسیک نیست بلکه زن مسنی است که بتازگی همسرش را از دست داده و با ماشینش دست به سفر می زند تا بعلاوه زندگی در شرایطی سخت کار و در آمد را در نقاطی که برایش کار باشد تجربه کند. فیلم از منظر کار و در آمدی که شخصیت اصلی کسب می کند، نقدی غیرمستقیم به اقتصاد است؛ اقتصاد حاکم بر آمریکا. که کارگردان با نوشته های اول اثر نیز گریزی به آن می زند. گریزی که در دل فیلم و در متن اثر وجود خارجی ندارد بلکه اتمسفر آن درک می شود و علت آن مورد واکاوی قرار نمی گیرد. در حقیقت فیلم به یک بی کار می پردازد که جهت زندگی و کسب درآمد باید دست به کارهای داوطلبانه و پراکنده در دور آمریکا بزند. شکلی از زندگی که کمتر در سینما بازنمایی شده اما وجود دارد. یک نوع عشایر مدرن که برای زیستن و بقا باید دست به سفر بزنند، اما عشایری یک نفره و نه قبیله ای. تنهایی و دغدغه های کم رنگ اما از جنس زندگی زنانه فیلم، با بازی فرانسیس مک دورماند، بازیگر آثار مارتین مک دونا و برادران کوئن، در فیلم و از دید شلو ژائو دیدنی از آب در آمده است. داستان ژائو گره ای پر رنگ یا سیری خیره کننده ندارد بلکه لحظاتی پر احساس و زنانه می سازد و این زنانه بودنش بی گمان مورد علاقه جشنواره های جهانی و نیز هالیوود است که می توان به تفصیل درباره این علاقه نوشت و سخن گفت. اما ایده های خرده پیرنگی ژائو در دل درام پر از سکوت و تصویرش اشاره ای است بی واسطه به مسئله تنهایی انسان مدرن که با سفر نوعی گریز را انتخاب می کند و به جز معیارهای شخصی نوعی گریز از معیارها و اتفاقات جهانی است که وابستگی بیش از پیش جامعه کارگری به کارخانه و اقتصاد را نشان میدهد. در فیلم ژائو البته که انگیزه درونی «فرن» از مسافرت یادآوری همسرش و نیز فراموش کردن حضور اوست که آن هم به شکلی غیرمستقیم به آن اشاره می شود اما هیچ گاه نمی توان نقد اقتصادی / اجتماعی فیلم را به سیاست های فعلی جغرافیایی که فیلم در آن می گذرد یعنی آمریکا نادیده گرفت. بهترین سکانس فرن به دعوت دوستش دیو به خانه پسر دیو سفر می کند تا شاهد تولد نوه دیو باشد اما شب از خواب بر می خیزد و تحمل ماندن در جایی غریب را ندارد. به درون ماشین خود که تبدیل به منزلش شده می رود و آنجا می خوابد. بامداد زود بیدار می شود به تک تک اتاق های خانه پسر دیو سرک می کشد و با اتفاقاتی که در آنجا افتاده وداع می کند. فرن چاره ای جز گریز از زندگی که در آن سکون وجود داشته باشد ندارد، او باید دست به سفر بزند. چرا خوب… چرا بد... فیلم ژائو اثر متفاوتی است. هم از منظر شخصیت پردازی و بازی و هم از منظر انتخاب طبقه ای که می خواهد پیرامون آن دست به سخن و داستانگویی بزند و به وضوح در این انتخاب درست عمل می کند. ساده و بی پیرایه و این خوب است. منبع: bibadil.com 1400/01/02 18:22:37 5.0 / 5 576 تگهای مطلب: اثر , جشنواره , داستان , سینما این مطلب بی بدیل را می پسندید؟ (1) (0) X تازه ترین مطالب مرتبط کالبدشکافی طنز سیاه در سینما و ادبیات معاصر چرا تن تن هنوز زنده است؟ راهنمای جامع مهارتهای طلایی نقاشی با مداد، خودکار و قلم مو غروب ابدی استاد بهرام بیضایی در خزان هشتاد و هفت سالگی نظرات بینندگان در مورد این مطلب نظر شما در مورد این مطلب نام: ایمیل: نظر: سوال: = ۴ بعلاوه ۴