آنها که می شنوند و آنهایی که نمی شنوند بی بدیل دات کام: «بازتاب اجتماعی مسائل امروز جامعه در خور تامل است. یک نظرسنجی معتبر ملی که این مهم را بصورت منظم دنبال می کند، درباره اعتماد مردم به رسانه ها اینگونه طرح پرسش کرده است؛ 46درصد پاسخگویان به صداوسیما، 14.2درصد به سایت های خبری و اینترنتی، 12.3درصد به شبکه های اجتماعی مجازی، 4.6درصد به شبکه های ماهواره ای و 2درصد به روزنامه ها و مطبوعات اعتماد بیشتری را ابراز کرده اند...» به گزارش بی بدیل دات کام به نقل از ایسنا، هادی خانیکی در یادداشتی در روزنامه اعتماد نوشت: ۱) هنوز در روزهایی هستیم که بازخوانی رخدادهای منتهی به پیروزی انقلاب اسلامی سال ۵۷ و روایت های تاریخی آنها موضوعیت دارد. فهم ساحت و نقش رسانه های آن دوران هم از این مساله بیرون نیست، هرچند تفاوت زمینه های اجتماعی و سیاسی و متون ارتباطی آن روزها و این روزها، فراوان است. پایان نامه کارشناسی ارشد عباس ملک زاده که اردیبهشت ماه ۱۳۵۷ یعنی حدود ۹ ماه پیش از پیروزی انقلاب با عنوان «بررسی نظرات بینندگان تلویزیون درباره خبر» در مدرسه عالی تلویزیون و سینما به انجام رسیده است، یکی از مستندات خواندنی، پیرامون رسانه ها و تحولات نگرشی جامعه است. راهنمای این تحقیق، دکتر مهدی ارباب زاده تهرانی، مدیر مرکز تحقیقات اجتماعی و نظرخواهی رادیو و تلویزیون و مشاوران آن، دکتر مجید تهرانیان، دکتر علی اسدی، استادان صاحبنام ایرانی و پروفسور ایتل دوسو لاپول استاد ارتباطات دانشگاه های استانفورد و M.I.T هستند و دکتر ملک خود نیز امروز از استادان برجسته ارتباطات در دانشگاه هوارد امریکا است. وقتی در این پژوهش برای سنجش میزان اعتماد بینندگان تلویزیون نسبت به رسانه های خبری، پرسش مستقیمی مطرح می شود که در کدام یک از وسایل خبررسانی، اخبار صحیح تر و مطمئن تر را می توان یافت، پاسخ ها بدین سان بود: تلویزیون ۴۵درصد، رادیو ۲۳درصد، سایر رسانه ها ۲۳درصد و روزنامه ها ۶درصد. نتایج همین تحقیق نشان میدهد هر اندازه میزان تحصیلات افراد گروه نمونه، بیشتر و سن آنان کمتر می شود، اعتماد آنان به تلویزیون کاهش پیدا می کند. در نگاه نخست، این تصویر از سطح اعتماد جامعه به رسانه ها آن هم در سالی که به انقلاب منجر می شود غیرواقعی به نظر می آید، اما داوری دوسولاپول درباره پژوهش راهگشاست، آنجا که می گوید: بررسی آقای ملک زاده نشان میدهد که بیشتر مردم، می گویند از اخبار تلویزیون کاملا رضایت دارند، اگر کسی که عالم اجتماعی نیست، به این ارقام بنگرد به احتمال قوی آنها را بصورت رای اعتماد قاطع نسبت به اخبار فعلی تلویزیون تعبیر خواهدنمود... و اما، جالب ترین نکته این بررسی از نظر من، کیفیت خاص نارضایتی آن اقلیتی است که کاملا از برنامه های خبری رضایت ندارند. آنها ممکنست واقعا اقلیتی بیش نباشند، ولی ماهیت انتقادات آنها همچون پیکانی در یک صفحه راهنما به منطقه ای اشاره می کند که شایسته توجه و دقت است. این که منتقدان مزبور بیشتر در بین جوانان و تحصیلکرده ها یافت می شوند، یا به این دلیل است که آنها واقعا، نارضایتی بیشتری دارند یا ناشی از اعتماد به نفس بیشتر آنها در بیان عقاید خویش است. در هر حال بیشتر این انتقادها، ظاهرا معطوف به باورپذیری و قابلیت اعتماد به اخبار است. آنچه از این تحقیق و داوری در باب یافته های آن بر می آید، ضرورت توجه به مخاطبانی است که در ورای بینندگان، شنوندگان و خوانندگان سنتی پیام های رسمی قرار می گیرند، با آنان که تنها طبق عادت و پیروی از قالب ها و کلیشه های مرسوم با پیام ها روبه رو نمی شوند به تدریج یا ناگهان میدان دار حوزه عمومی می شوند و در شکل دهی افکار عمومی نقش بالاتر به عهده می گیرند. جوانان و تحصیلکردگان در آن پژوهش در شمار همین نقش آفرینان بودند.۲) نظرسنجی های معتبری که طی سالهای بعد از انقلاب هم به انجام رسیده است از همین منظر در خور توجهند. این دسته از نظرسنجی ها می توانند به شکلی از آنچه در ذهنیت عمومی و در لایه های زیرین می گذرد تا حدودی پرده بردارند و میزان انعکاس واقعی آنها را در رسانه های مختلف نشان دهند. گروه افکارسنجی و مطالعات افکار عمومی دفتر طرح های ملی در زمستان ۹۸ بعد از بروز اعتراضات ناشی از گران شدن قیمت بنزین در قالب انجام یک نظرسنجی ملی، نشانه های تحول کیفی در افکار عمومی را در قالب ۳ تغییر مهم تبیین کرد: الف) تعمیق و تشدید نارضایتی، همزمان با گسترش دامنه موضوعات نارضایتی ب) هراس از آیندهپ) کاهش عمومیت رفتارهای دینیبنا به این سه ویژگی، «ذهنیت جمعی» جدیدی درحال شکل گیری و رشد است که به وضعیت موجود اعتراض دارد، از آینده در هراس است و اعتقادش به ارش های بنیادین، سست و کمرنگ شده است. از این دریچه افکار عمومی با بدبینی به مجموعه اقدامات و سیاست هایی می نگرد که نهادها و دستگاه های مسوول برای مواجهه با مشکلات در پیش می گیرند. به این مهم از نظر ارتباطی هم در سطح کلان، هم در سطح میانی و هم در سطح خرد باید به جد توجه کرد. ذهنیت جمعی میدان اصلی شنیده شدن و شنیده نشدن صداهای ثبات و تغییر اجتماعی و فرهنگی و سیاسی است.۳) بازتاب اجتماعی مسائل امروز جامعه هم در خور تامل است. یک نظرسنجی معتبر ملی که این مهم را بصورت منظم دنبال می کند، درباره اعتماد مردم به رسانه ها اینگونه طرح پرسش کرده است؛ ۴۶درصد پاسخگویان به صداوسیما، ۱۴.۲درصد به سایت های خبری و اینترنتی، ۱۲.۳درصد به شبکه های اجتماعی مجازی، ۴.۶درصد به شبکه های ماهواره ای و ۲درصد به روزنامه ها و مطبوعات اعتماد بیشتری را ابراز کرده اند. در مقابل این اعداد و ارقام، ۱۴.۲درصد هم گفته اند که هیچ یک از رسانه ها مورد اعتماد آنها نیست. این مطالعه نیز نشان میدهد که دیدگاه مردم درباب اعتماد به رسانه ها برحسب جنسیت، سن، میزان تحصیلات و سرانه هزینه افراد متفاوت می باشد. جوانان و تحصیلکردگان به صداوسیما و رسانه های رسمی اعتماد کمتری از سایر اقشار اجتماعی دارند. در هر جامعه دستخوش تغییری همچون ایران، باید به نگرش ها و کنش های حاملان و عاملان تغییر که در اینجا جوانان آموزش دیده اند، بیشتر اعتنا کرد. رویارویی انتخابی با رسانه ها، ادراک انتخابی پیام ها و انباشت انتخابی مضامین نهفته در آنها، مساله واقعی ارتباطی، اجتماعی امروز ماست. اندکی از سطح به عمق نگاه نماییم. بیرون ایستادگان از نظم رسمی رسانه ای نیز بسیار مهم هستند؛ اگر بدانیم... منبع: بی بدیل دات كام 1400/11/24 11:01:44 5.0 / 5 1806 تگهای مطلب: آموزش , اینترنت , برنامه , تلویزیون این مطلب بی بدیل را می پسندید؟ (2) (0) X تازه ترین مطالب مرتبط معرفی بزرگ ترین دیتابیس پیپ و سیگار برگ در ایران بعلاوه دسترسی رایگان بمب خنده در پذیرایی معرفی ارزان ترین و کاربردی ترین لوازم ضروری برای علاقمندان به پیپ چگونه ثبت تصویر به محبوب ترین سرگرمی قرن تبدیل شد؟ نظرات بینندگان در مورد این مطلب نظر شما در مورد این مطلب نام: ایمیل: نظر: سوال: = ۲ بعلاوه ۵