پورناظری و قمصری مطرح كردند؛ یک آشتی موسیقایی پس از ۱۵ سال به گزارش بی بدیل دات کام، نشست رسانه ای کنسرت مشترک سهراب پورناظری و علی قمصری از نوازندگان و آهنگسازان موسیقی ایرانی، عصر روز چهارشنبه بیست و چهارم خرداد ماه در کاخ موزه سعدآباد تهران برگزار گردید. به گزارش بی بدیل دات کام به نقل از مهر، سهراب پورناظری و علی قمصری دو نوازنده و آهنگساز شاخص موسیقی ایران عصر روز چهارشنبه بیست و چهارم خرداد ماه ۱۴۰۲ با برگزاری یک نشست رسانه ای در مجموعه فرهنگی تاریخی سعدآباد تهران جزئیات تازه ترین پروژه مشترک موسیقایی خود با عنوان «در هوای بی چگونگی» را تشریح کردند. سهراب پورناظری در ابتدای این نشست خبری ضمن ابراز خرسندی از برگزاری این کنسرت مشترک در پایتخت بیان نمود: خیلی خوشحالم که این پروژه را با همراهی علی قمصری و کارگردانی هنری رضا موسوی برگزار می کنم. به اعتقاد من در فضای کنونی ایران هیچ چیزی مهم تر از یک آشتی ملی نیست. به همین جهت ما تلاش کردیم برای این آشتی از خودمان شروع نماییم. شرایطی که در من و علی قمصری وجود داشت و این انگیزه به قدری برای ما زیاد است که می توانیم بخشی از نمایندگی موسیقی ایرانی و مقامی را به دوش بکشیم. امیدوارم این حجم از تفاهم بتواند برای نسل آینده ما نقش ایفا کند. وی خاطرنشان کرد: متاسفانه من در قسمت عمده ای از پیشکسوتان روحیه آشتی و وحدت بخشی را ندیدم و همیشه هم این را اعلام کردم اما امیدوارم در این پروژه که همه «ما» شدیم شرایطی فراهم گردد که مبحث آشتی ملی شروع خوبی برای موسیقی ایرانی ما باشد. در سال هایی که ما نوجوان بودیم موسیقی ایرانی مخاطب بیشتری داشت اما حالا شرایط فرق کرده و ما باید تلاش نماییم به سهم خودمان این شمع را فروزان نماییم. پورناظری در رابطه با دیگر جزئیات کنسرت مشترک خود با علی قمصری توضیح داد: ما در قسمت اول تک نوازی سه تار را داریم سپس دونوازی ساز دیوان را داریم و در نهایت موسیقی با تار و کمانچه تمام می شود. البته در قسمت های مختلف دوستان هنرمند دیگری هم در حوزه نوازندگی و هم در حوزه پرفورمنس با ما فعالیتهایی دارند که بخش پرفورمنس را رضا موسوی به عهده دارد. علی قمصری هم در ادامه این نشست اظهار داشت: برای من هم سبب افتخار است که پس از سال ها باردیگر این شانس را پیدا کردم تا با سهراب پورناظری عزیز همدل و هم قسم کارهایی را انجام دهیم. من امیدوارم به واسطه همراهی رضا موسوی و حامی پروژه، شرمنده مردم نشویم. مخاطبانی که در این چند روز واقعاً ما را شرمنده خود کردند. وی در رابطه با جزئیات این کنسرت توضیح داد: من و سهراب ۱۵ سال قبل به شکل مداوم با هم کار می کردیم و فعالیتهایی را انجام می دادیم که خوشبختانه با استقبال خیلی خوبی از جانب مخاطبان مواجه می شد. ما در این زمان به علت اختلاف سلیقه هایی که در رابطه با موسیقی داشتیم از هم جدا بودیم، ولی هم اکنون خوشحالم که در یک دوره خاصی این تفکر مشترک باردیگر شکل گرفت. بدین منظور تصمیم گرفتیم که برای تغییر آن چه در رابطه با همگرایی است کنسرت مشترکی را برگزار نماییم. ما وظیفه داریم که باید در پشتیبانی از موسیقی ملی فعالیتهای بیشتری را انجام دهیم. قمصری اضافه کرد: متاسفانه شرایط فعالیتهای موسیقایی در کشور بگونه ای است که عمده فعالیت ها در حوزه موسیقی پاپ است. به همین جهت ما تصمیم گرفتیم متمرکز بر بداهه نوازی، موسیقی ایرانی و آهنگسازی فعالیتهایی را انجام دهیم. این هم بسیار زیباست که این درهم تنیدگی در آهنگسازی برای من و سهراب به وجود آمده است. حالا ما در سنی باردیگر با هم کار می نماییم که هنوز جان در بدن داریم و می توانیم برای کشورمان کار نماییم. این آشتی امکان فعالیت موثری را در ما بوجود آورده که بتوانیم جریانی را آغاز نماییم که هم در حوزه آموزش و هم در کنسرت کارهای مفید فایده ای را انجام دهیم. البته در دوره ای صرف دیده شدن برای ما بیشتر بود اما حالا ما از آن دوران عبور کردیم و همه چیز جور دیگری است. پورناظری در قسمت دیگری از صحبت های خود که به پرسش و پاسخ خبرنگاران اختصاص داشت، در رابطه با اتفاقات ماه های اخیر کشور که فضای حسی کار برای هنرمندان را با تغییرات زیادی مواجه ساخته است، اظهار نمود: کاری که ما انجام می دهیم از جنس راهگشایی است. ما حالا در شرایطی هستیم که بیشتر از ۲۰۰ کنسرت درحال برگزاری است. حضور زنان هنرمند سرزمین عزیزمان روی صحنه خیلی از کنسرت ها و مواردی از این دست اتفاقات بسیار مهمی است که نتیجه تلاش و کوشش همه هنرمندانی بود که تمام تلاش خویش را انجام دادند تا این چراغ فروزان بماند. من معتقدم عرصه را نباید خالی کرد بخصوص این جنس موسیقی که باید همیشه باشد. چون که شریان حیاتی بخشی از فرهنگ و هنر این سرزمین است که از تناقض های زیادی برای فعالیت برخوردار می باشد. وی اضافه کرد: تنبورنوازی در موسیقی من همواره وجود داشته و دارد. در این کنسرت هم من نهایت تلاشم را انجام دادم تا این علاقه به تنبور در نوازندگی حضور داشته باشد. فرصتی که با حضور علی قمصری می تواند شرایط بسیار خوبی را برای ما ایجاد نماید. علی قمصری هم در این بخش از نشست خبری کنسرت مشترک خود با سهراب پورناظری اظهار داشت: طی سفرهای که در چارچوب پروژه تار ایرانی انجام شد، با چالش های و مشکلاتی پیرامون هنرمندان شهرستان ها مواجه شدم که انگار این پروژه برایم تبدیل به سلوک شد. من وظیفه خود می دانم که مانند یک بدهکار به موسیقی که دربند سودجویی های شخصی نیست، دین خویش را به موسیقی ایرانی ادا کنم. این قطار باید به جلو هدایت شود. من هم با سهراب موافقم. به هر حال شرایط کشور برای ما شرایطی را ایجاد کرد که راحت پای ما به صحنه های اجرا باز نشود. ما به هر قیمتی روی صحنه نمی رویم چون که خویش را برای مردم می دانیم که در مقابل آنها مسئولیم و امیدوارم در این راه سربلند باشیم. سهراب پورناظری در پاسخ به پرسش دیگری در خصوص این که برگزاری کنسرت مشترک خود با علی قمصری با برگزاری کنسرت علیرضا قربانی در کاخ سعدآباد در جهت رقابت طراحی شده، خاطرنشان کرد: هیچ رقابتی با علیرضا قربانی داریم. کما این که ما در پروژه سی صد و پروژه سی میزبان مخاطبان در کاخ سعدآباد بودیم. این صحبتی که می کنم اصلاً شعاری نیست و بسیار خوشحالم که علیرضا قربانی و یارانش در پروژه با من بخوان این چنین موفق هستند. ما در توفیق و شکست هم سهیم هستیم و من به این حد از تحلیل رسیدم که وقتی بازار موسیقی رونق بگیرد اساسا به نفع ماست. حتی ما با تیم آقای قربانی مذاکرات و صحبت هایی را داشتی که به آنها کمک نماییم. ازاین رو اجرای کاخ سعدآباد و ایوان عطار شرایط بسیار خوبی دارد که می توانیم با تجهیز این مکان فضای کنسرت را ادامه دهیم. وی در رابطه با عدم حضور خواننده در این کنسرت اظهار داشت: ما در این کنسرت بخش خوانندگی هم داریم کما این که هم من و هم علی قمصری در قسمتهایی از کنسرت دکلمه و آواز دارند. اما آن چه برای ما مهم بود برگزاری یک کنسرت بی کلام بود که بسیار خوشحالیم از آن استقبال خوبی شده است. نکته دیگری که می توانم در این بخش اشاره داشته باشم بحث حضور زنان هنرمند ایران در این کنسرت است که نهایت تلاش خویش را انجام دادیم که بتوانیم گوشه ای کوچک از هنر این بزرگواران را روی صحنه اجرا نماییم و امیدوارم بزودی شرایط بهتری برای فعالیت بانوان هنرمند فراهم گردد. این کنسرت نماینده هیچ طیف افراطی نیست. این کنسرت نماینده انسان هایی است که دنبال منافع سرزمینی هستند که افراط و تفریط در این گروه معنایی ندارد. این نوازنده و آهنگساز موسیقی ایرانی در ادامه این نشست ضمن اشاره به انتخاب عنوان این کنسرت هم توضیح داد: عنوان «در هوای بی چگونگی» برگرفته از یکی از آثار بایزید بسطامی است که اتفاقاً در این کنسرت هم از این فرازها استفاده خواهیم کرد. جالب است وقتی پس از ۱۰ سال با علی قمصری آغاز به نوازندگی کردیم حال و هوای ویژه ای را تجربه کردیم که انگار خودمان را می شنویم. این یگانگی به قدری برای ما جالب و اعجاب انگیز شد که گویی روح ما دو نفر پس از مدت ها دوری و اختلاف نظر در یک کالبد مشترک هستیم. لذتی که با ساز زدن همراه علی به من دست داد واقعاً عالی بود. قمصری هم در رابطه با این دو نوازی مشترک اظهار داشت: وقتی با هم پس از سال ها باردیگر دیدار کردیم، آغاز به دونوازی سه تار کردیم و گویی تمام حرف هایمان را با این دونوازی زدیم و سپس آغاز به حرف زدن کردیم. اغراق نیست که بگویم که چنین حسی را در این سال ها تجربه نکرده بودم. شرایطی که برای من بسیار بی حاشیه و آرام آغاز شد و به همین شکل ادامه پیدا کرده است. این نوازنده شناخته شده تار در رابطه با سازبندی این کنسرت مشترک هم توضیح داد: ما در این کنسرت به سراغ سازهایی رفتیم که خیلی از کشورها آنها را به نام خودشان ثبت کردند. سازهایی که ریشه تاریخی در ایران ما داشته و با هویت ملی هم راستاست. نکته ای که برای من اتفاق خجسته ای است و می توانم در کنار سهراب پورناظری اثری را با دو دست خلق کنم. در این کنسرت مرز بین بداهه و کار دارای کمپوزیسیون حال و هوای ویژه ای داشت که بسیار آنرا دوست دارم. قمصری در قسمت دیگری از صحبت های خود اظهار داشت: ما اگر بخواهیم فرهنگ و هنر روی ریل درستی حرکت نماید باید کاری نماییم که کودکان و نوجوانان ایرانی در مدرسه با چارچوب های موسیقی ملی ایران آشنا گردند. این را هم در شرایطی می گویم که اصلاً مشکلی با سازها و موسیقی های دیگر ندارم. صحبت من فقط توجه دادن مدیران به موضوعات فرهنگی بخصوص موسیقی ایرانی است که باید هر چه زودتر فکری به حال آن کرد. امروز عنان موسیقی به دست تهیه کنندگانی است گویا بیشتر از هنرمندان مورد اعتماد مدیران هستند. این یک صدمه است که باید فکری به حال آن کرد. اگر ما آموزش درستی داشته باشم اساسا آن گاه تفاوت موسیقی زنده با پلی بک بوسیله ی یک بیننده مشخص می شود. همه اینها ریشه در آموزش درست دارد که باید کارهایی را در این عرصه انجام داد. اصلاً چرا باید در آموزشگاه های ما کودک و نوجوان با متد غربی اول آشنا شود تا موسیقی ایرانی؟ اینها بدون مدیریت فرهنگی اساسا میسر نیست. رضا موسوی کارگردان هنری پروژه هم اظهار نمود: آن چه در این کنسرت مقرر است پیش روی مخاطبان قرار گیرد اجرای یک برنامه ای است که برای شعور مخاطب هم به لحاظ شنیداری و هم به لحاظ دیداری احترام قائل هستند. ما بنا داریم همچون سایر کنسرت هایی که در تمام دنیا انجام می پذیرد فضایی را ایجاد نماییم که بتواند مولفه های هنری یک کنسرت را به معنای واقعی داشته باشد. این کارگردان هنری افزود: ما در فرایند تولید کار صحنه ای این اجرا بشدت کار سختی داشتیم. چون که احساس می کنم سوار قایقی هستم که می دانم همراه با مخاطبان به جلو پیش می رویم و امیدوارم شرایط بگونه ای باشد که بتوانیم از این مسیر سخت به درستی عبور نماییم. آن چه که می گویم در خلوت سه نفره ما هم همینطور است و به قدری این دو نفر در یک حال و هوای مشترکی به سر می برند که من آنرا تجربه نکردم. این پروژه به نظر من بازپس گیری سازهای ایرانی است که به نام دیگران ثبت شده است. رضا امامی مدیر موسسه حامی کنسرت هم در ادامه این نشست اظهار داشت: آن چه در موسسه ما صورت می پذیرد کوشش برای اجرای کارهای منحصر به فرد برای کشور عزیزمان ایران است. کنسرت در هوای بی چگونگی هم یکی از فعالیتهای ماست که پس از مدت ها دو هنرمند ارزشمند را کنار هم قرار داده و این مایه افتخار ماست که بتوانیم در چنین ساختاری حامی فرهنگ و هنر این سرزمین باشیم. پروژه مشترک سهراب پورناظری و علی قمصری به کارگردانی هنری رضا موسوی، از روز سه شنبه ۳۰ خرداد ۱۴۰۲ در محوطه باز کاخ سعدآباد با حمایت بخش خصوصی روی صحنه می رود. این دو هنرمند سال ها پیش در گروه «همنوازان حصار» سابقه همکاری داشتند. حالا و بعد از چندین سال، بار دیگر مقرر است که در کنار همدیگر، اجرایی را به صحنه ببرند. براساس توضیحات روابط عمومی پروژه، کنسرت مشترک این دو هنرمند بر دونوازی متمرکز است و در طول اجرا و در قسمت های مختلف نوازندگان دیگری به اجرا اضافه می شوند. قطعات این اجرا در دستگاه شور، مقام های کردی و آواز بیات اصفهان نواخته می شود که بعضی از قطعات آهنگسازی شده و برخی دیگر در فضایی کاملا بداهه پیش می روند. دونوازی سه تار، دونوازی دیوان و تنبور و دونوازی تار و کمانچه بخش های مختلف این کنسرت را می سازند. این در شرایطی است که بعضی از قطعات کنسرت «در هوای بی چگونگی» با آواز همراه هستند که آواز این قطعات را پورناظری و قمصری می خوانند. منبع: bibadil.com 1402/03/25 10:00:38 5.0 / 5 467 تگهای مطلب: آموزش , اثر , برنامه , برند این مطلب بی بدیل را می پسندید؟ (1) (0) X تازه ترین مطالب مرتبط معرفی بزرگ ترین دیتابیس پیپ و سیگار برگ در ایران بعلاوه دسترسی رایگان بمب خنده در پذیرایی معرفی ارزان ترین و کاربردی ترین لوازم ضروری برای علاقمندان به پیپ چگونه ثبت تصویر به محبوب ترین سرگرمی قرن تبدیل شد؟ نظرات بینندگان در مورد این مطلب نظر شما در مورد این مطلب نام: ایمیل: نظر: سوال: = ۲ بعلاوه ۱