زبان صائب، زبانِ روشن و معمولی نبود؛ زبان او بیشتر شبیه یک آینه ی چندزاویه است. او نشان داد فارسی چه طور می تواند با «کمترین واژه» بیشترین معنا را حمل کند؛ چه طور می شود با یک تصویر دقیق، یک جهان عاطفی یا فکری ساخت.
در شعر صائب، واژه ها فقط ابزار نیستند؛ خودِ واژه ها تبدیل می شوند به محرکِ مکاشفه. همین خاصیت موجب شد شعر او برای زبان فارسی «کارکرد تازه» بسازد: هم زیبایی شناسی و هم اندیشه ورزی را همزمان پیش ببرد.

سبک هندی در شعر صائب
صائب از شاخص ترین چهره های سبک هندی (یا دوره ی معروف به «هندی مآبی») است؛ سبکی که با مضمون های بدیع، تصویرهای خیال انگیز و ظرافت های معنایی شناخته می شود.
اما صائب فقط دنباله روِ سبک نبود. او این سبک را به اوجِ خلاقیت رساند و به آن «نفسِ ایرانی» داد. یعنی همان نازکی و دوریِ تصویر را حفظ کرد، ولی آنرا با توانِ بیانی فارسی آمیخت تا شعرش هم حیرت برانگیز باشد و هم از نظر موسیقی و روانی، در زبان خوش بنشیند.
در شعر صائب، گاهی یک بیت مثل معماست: احتیاج به مکث دارد، به تأمل دعوت می کند و خواننده را وادار می سازد بین لایه های معنا حرکت نماید. این همان چیزی است که سبک هندی را از شعرهای ساده تر جدا می کند؛ و صائب یکی از بزرگ ترین معماران همین پیچیدگیِ لذت بخش است.

جایگاه صائب در ادبیات ایران
جایگاه صائب در ادبیات ایران را میتوان از دو جهت دید:
گستره ی تاثیر: شعر او فقط در زمان خودش نماند. بعدتر نیز خیلی از شاعران و سخن پردازان از روش او—یعنی مضمون سازی های تازه، تصویرپردازی های دور و فشرده نویسی—تأثیر گرفتند. ماندگاری معنایی: صائب برعکس بعضی شاعرانِ فقط سبک پرداز، همیشه به یک «روحِ درونی» وفادار بود: عشق و عرفان، نقد ریا، تأمل در گذر زمان، و تفکر درباره ی انسان. همین تلفیقِ زیبایی شناسیِ هندی با عمقِ سنتِ معنوی فارسی، شعرش را ماندگار کرد.

چرا صائب امروز هم زنده است؟
شاید مهم ترین دلیل زنده ماندن صائب این باشد که او برای خواننده امروز هم حرف تازه دارد:
برای اینکه شعر او یک دفعه خوانده نمی شود؛ باید بارها خوانده شود. هر بار، یک مدلول تازه از میان تصویرها بیرون می آید. بیت های صائب مثل سنگ های قیمتی اند: هر چه بیشتر نگاهشان کنی، برقشان عوض می شود.