چرا در ایران دولت همیشه مقصر است ؟ بی بدیل دات كام: دولتی كه محدودیت ایجاد نمی كند، مقصر است، ایجاد می كند، مقصر است و وقتی تصمیم می گیرد كه گام به گام محدودیت ها را حذف كند، باز هم مقصر است! بنظر می رسد دولت هر تصمیمی در مورد مدیریت كرونا در كشور اتخاذ كند، از حجم تقصیراتش كم نمی گردد. چرا؟ به گزارش بی بدیل دات کام به نقل از ایسنا، اگر در این روزها گفته های فعالان فضای مجازی و برخی رسانه ها را دنبال کنید، متوجه یک گزاره مشترک می شوید و آن اینکه «دولت در مواجهه با کرونا هیچ تصمیم درستی نگرفته است». فضای انتقاد در دست منتقدان درباره همه تصمیمات دولت بشدت باز و رادیکال است و چنین فضایی، سوای همه مسائلی که درباب «اعتماد عمومی» در ایران مطرح می شود، خود از اعتماد عمومی نسبت به تصمیات حال و آینده دولت کم می کند. نگاهی به پیرامونمان نشان میدهد که امروز، یکی از مهم ترین جهت دهندگان افکار عمومی در ایران، شبکه های اجتماعی، پیام رسان های برخط و رسانه های فارسی زبان خارج از ایرانند و در نتیجه وقتی کارشناسی خودخوانده در یک شبکه تلویزیونی خارجی، ایران را با تمام اقداماتی که در مقابله با کرونا انجام داده، با کشوری مثل ترکمنستان مقایسه می کند که در آن استفاده از واژه «کرونا» بطور کلی ممنوع و وجود بیماری انکار شده است و سپس ایران را تنها یک پله بهتر از این کشور می داند، بعید نیست که همین استدلال در کانال های تلگرامی و گروه های خانوادگی هم تکرار شود و مورد پذیرش قرار گیرد. پس جایگاه رسانه های داخلی در این وضعیت کجاست؟ مساله، تازه از اینجا شروع می شود! بخش بزرگی از رسانه های داخلی و در راس آنها صدا و سیما در آغاز این بحران و حتی تا چند هفته پس از ورود بیماری کرونا به مرحله همه گیری در کشور، هنوز با سیاستی نامشخص با آن برخورد می کردند. وقتی دولت تصمیم گرفت در مواجهه با کرونا قاطعیت بیشتری به خرج دهد، این جریان رسانه ای هم دنباله روی دولت شد و آغاز به «تمسخر» کسانی کرد که دستورات دولت را جدی نگرفته اند. اما غیر از این جریان، جریان کم نفس رسانه های مستقل هم وجود دارد که می توان و باید مواجهه آن با کرونا و تصمیمات دولت در این زمینه را مورد انتقاد قرار دارد. یکی از مشکلات کشور در مواجهه با بحران کرونا، اساسا مساله شروع بحران از «شرق» بود. نه در مطبوعات فارسی زبان کسی به زبان های شرقی مانند چینی و کره ای آگاه است، نه در هفته های اول بحران بیماری، مطبوعات غربی توجه چندانی به این بحران داشتند که از صدقه سر آنها، برخی متون ترجمه ای به رسانه های فارسی راه پیدا کنند. تحریریه های هر دو جریان رسانه ای هم که حالا بیش از آنکه از روزنامه نگاران تشکیل شده باشد، در اختیار «کارمندان رسانه نشین» قرار دارد، طبعا برای اتخاذ رویه ای در مواجهه با بحران کرونا، نیازمند نگاه به مطبوعات «غربی» بودند اما بحران پیش از آنکه به غرب برسد به ایران رسید و مطبوعات در مواجهه با آن، نه آزادی عملی داشتند، نه ایده ای! شاهد دیگر عدم دسترسی و احیانا اختیار و خلاقیت رسانه ها در پوشش مساله ای مثل «کرونا»، نادیده گرفتن نگاه های مختلف به مساله است! نمی توان دولت را مقصر دانست. وقتی از تصمیمات دولت سر در نمی آوریم، احیانا دلیلش این است که اطلاعاتی که دولت برمبنای آنها تصمیم می گیرد را در اختیار نداریم. تصمیمات دولت درباب مدیریت کرونا، تنها بر اساس آمار ورودی بیماران به بیمارستان ها و تعداد درگذشتگان ناشی از بیماری نیست بلکه جریان هایی از «مردم» هستند که خواسته ها و وضعیت زندگی شان دولت را به این تصمیمات می رساند. اگر این هفته ها مطبوعات انگلیسی زبان را دنبال کرده باشید، احیانا صدای این گروه های مختلف که سیاست های دولت های در قرنطینه را زیر سوال می برند و به آنها برای اجرا یا عدم اجرای تصمیمی فشار می آورند را شنیده اید؛ گروه های متخصصان، گروه های مذهبی، مادران و پدران خسته از نگهداری فرزندان در چهاردیواری خانه، معلمان نگران سلامتی بچه ها یا آنها که نگران عقب ماندگی ها هستند، فعالان اقتصادی که برخی موافق و برخی مخالف ادامه قرنطیه هستند و.... وجود این صداها در مطبوعات، فایده روشنی دارد و آن این است که مردم را قانع می کند که «تنها» خواست آنان نیست که وجود و رسمیت دارد بلکه جامعه متکثر است و دولت برآمده از مردم در نهایت باید تصمیماتی را اتخاذ کند که منافع گروه های بیشتری از مردم را تامین کند. نتیجه؟ وقتی دو هفته قبل حسن روحانی اعلام می کند که چاره ای غیر از رفع گام به گام محدودیت ها نیست، فریاد یک گروه مشخص در فضای مجازی و رسانه های فارسی زبان خارجی بلند می شود و هزینه روانی این تصمیم برای دولت و شهروندان کشور را بیشتر می کند اما وقتی همین حرف را آنگلا مرکل صدر اعظم آلمان به زبان می آورد، از آنجائیکه قبل تر در مطبوعات به ضرورت حرکت به سمت برداشته شدن قرنطینه پرداخته شده است، تصمیم او آنقدرها هم «خلق الساعه» یا «غیرعقلانی» تلقی نمی شود! اینکه صداهای مختلف در مطبوعات کشور شنیده نمی گردد و اینکه مطبوعات بجای اینکه بعنوان زنگ هشدار، مسئولیت پیش آگاهی دادن در مورد بحران ها و ایجاد آمادگی روانی در جامعه برای روبه رو شدن با تصمیمات کلان دولت را به عهده داشته باشند، در یک ساختار کاملا «از بالا به پایین»، ناچارند برای نوشتن در مورد «همه چیز» منتظر اجازه رسمی و بیان آن از تریبون های مقامات باشند، یکی از عوامل شرایطی است که در آن، «دولت هر اقدامی که بکند، باز مقصر است». مطبوعاتی که می توانند زمینه ارتباطات هم عرض یعنی ارتباط مردم با مردم را با انتشار دغدغه های عمومی و داستان های شخصی فراهم آورند و با تریبون دادن به فعالان حوزه های مختلف و پوشش دادن دغدغه های آنان راه ارتباطی این گروه ها با دولت باشند و امکانی برای شنیده شدن دغدغه های این فعالان توسط دولت را فراهم آورند، در نهایت مطبوعاتی اند که بجای سکوت در مقابل یا تقویت این گزاره که «دولت همیشه مقصر است»، کمک می کنند مردم همدلی بیشتری با دولت داشته باشند و بپذیرند که دولت نه در مقابل مردم، بلکه قسمتی از آنهاست و آنچه انجام می دهد، آن چیزی است که باتوجه به جمیع شرایط، «می تواند» انجام دهد، نه آن چیزی که واقعا «می خواهد» انجام دهد. منبع: بی بدیل دات كام 1399/02/09 12:59:20 5.0 / 5 1661 تگهای مطلب: برند , تلویزیون , داستان , رسانه این مطلب بی بدیل را می پسندید؟ (1) (0) X تازه ترین مطالب مرتبط معرفی بزرگ ترین دیتابیس پیپ و سیگار برگ در ایران بعلاوه دسترسی رایگان چرا تن تن هنوز زنده است؟ معرفی برندهای مطرح بیسیم بازخوانی نقشه راه هوش مصنوعی در قاب اثر ماندگار توبی والش نظرات بینندگان در مورد این مطلب نظر شما در مورد این مطلب نام: ایمیل: نظر: سوال: = ۵ بعلاوه ۱